Draag zorg voor onze aarde.
We kregen ze niet van onze ouders.
Ze werd ons in bruikleen gegeven door onze kinderen.
- Keniaans spreekwoord -

Vlieg even mee...

Je zal nog even moeten wachten op BLOGPOST 8 want binnenkort vertrekt iedereen terug naar huis en wordt het station afgesloten om de Antarctische winter te overbruggen... Daarom word ook ik ingeschakeld bij de laatste werken. Tussendoor probeer ik zoveel mogelijk de wetenschappers te volgen en informatie te verzamelen. 

Maar BLOGPOST 7 levert je alvast al heel wat informatie! 

En vlieg intussentijd mee over Antarctica. De helikopter brengt ons tot aan het plateau, vanaf daar start een ijsvlakte tot aan de Zuidpool 2000 km verderop.

In de kamer en gang en zelfs in een koude container nam ik er nog een fluisterliedje bij op. 

Bij voorkeur te beluisteren met hoofdtelefoon.

BLOGPOST 7: Een rondleiding in, op en rond het Princess Elisabeth Antarctica-station

Tijd voor BLOGPOST 7, terwijl ik deze blog schrijf, speelt er zich een prachtig schouwspel af door de zon die terug te voorschijn komt na even achter de bergen te duiken, het is 6 februari 23u40. Op 15 december, tijdens de heenvlucht waarschuwde Johan Berte me reeds dat de expeditie in Antarctica heel wat indruk op mij zal maken. Toen nog moeilijk in te schatten voor mij. Maar ondertussen snap ik wat hij bedoelde. Ondertussen 53 dagen van huis en ik kan nu al bevestigen dat deze ervaring een heuse impact op mij zal hebben. Moeilijk te beschrijven in deze blog… Ver weg van alle drukte, verkeer, uitlaatgassen en bovendien verblijven in het laatste continent van onze aarde is een unieke ervaring. Voeg daar nog heel wat interessante ontmoetingen met buitengewone mensen aan toe en we hebben alle ingrediënten voor een bedwelmende cocktail.

Hoog tijd dus voor BLOGPOST 7. Neem er een tas warme thee bij en laat je onderdompelen in de sfeer van Antarctica. Lees hier alvast de vorige avonturen: blogpost 1blogpost 2blogpost 3blogpost 4blogpost 5 en blogpost 6.

Donderdag 26 januari 2012

Binnen enkele dagen zijn de geologen weg, dus maak ik van hun aanwezigheid gebruik om enkele geologielessen uit te werken. Ik verzamel heel wat gesteenten van allerlei kleuren en vormen. Samen met professor Eldburg zoom ik in op de samenstelling en de ontstaanswijze. Ik inventariseer alles en probeer de gesteenten naar België te krijgen (vermoedelijk via het schip, volgend jaar).

Bekijk hier een van de filmpjes waarin de graniet -waarop de basis is gebouwd- besproken wordt.

Morgen skype met een school uit Dilsen, Limburg. Ben benieuwd.

Vrijdag 27 januari 2012

Met de Limburgse leerlingen bespreek ik onder andere het energiesysteem. Heel wat interessante vragen! Een echte aanrader is deze presentatie!

Deze leerlingen nemen ook deel aan het SUN SHADOW PROJECT en de AHA-bedenkerswedstrijd

Zaterdag 28 januari 2012

De helikopters en dus ook de piloten vertrekken richting Novolazarevskaya. We nemen afscheid van Jörn, Knutt en Florian. Drie sympathieke kerels die toch wel een fantastische job geleverd hebben, ze wisten in moeilijke omstandigheden de geologen veilig op bestemming te brengen. Wist je dat er jaarlijks een helikoptercrash is in Antarctica? Jörn wist nog een grappige anekdote te vertellen; vorig jaar hadden ze een speciale klant in hun helikopter: Paris Hilton! Ze werden op voorhand op de hoogte gebracht dat ze eventueel een foto mochten nemen, maar niet van haar voeten aangezien ze blijkbaar bijzonder grote voeten heeft… Voila, nu weet iedereen het ;-)

Even later zien we de helikopters aan de horizon verdwijnen en besef ik dat zo’n afscheid heel plots komt en dat ik deze mensen vermoedelijk nooit meer terug zal zien. Ik heb ze alvast uitgenodigd voor de Gentse Feesten ;-)

Terwijl vrienden laten weten dat Gent overrompeld wordt door het lichtfestival houden wij onze Indische avond. Lekker Indisch eten en nog toffe gesprekken. En bijzonder rock’n roll voor een zaterdagavond: Andreas geeft een lezing over het geologisch onderzoek dat ze hier voerden. Niet gemakkelijk maar bijzonder interessant. Ik ontving de presentatie en ook van geologe Marlina krijg ik heel wat informatie om de lessen aardrijkskunde te pimpen! “Pimp my lessons on a Saturday evening!”

TIP: je kan de slideshows en filmpjes uitvergroten door rechtsonder in de kader te klikken.

Zondag 29 januari 2012

“Rustdag”. Vandaag SAR-oefeningen: Safety and Rescue! We gaan richting de gletsjer en de field guides wijzen ons enerzijds op de gevaren, maar laten ons anderzijds genieten van deze ijsmassa! We dalen immers af in de crevasse!

Ik kan er een aparte blogpost over schrijven, maar laat de foto’s voor zich spreken! Echt prachtig!

Nadien doen we nog enkele rescue-oefeningen waarbij ik als slachtoffer word ingepakt en naar het station word overgebracht. Geen lachtertje om zo vervoerd te worden. Gelukkig had ik geen echte verwondingen. Lees hier het interview met de dokter. 

Dinsdag 31 januari 2012

Normaliter vertrekken vandaag Johan (projectmanager), Benoit (field guide), Jacques (field guide & dokter) samen met de Duitse geologen naar huis. Maar er is een bijzonder krachtige wind! Hun vertrek wordt nog een dagje uitgesteld. Bijgevolg kan ik in de voormiddag nog wat skype-lessen geven en Johan nog enkele laatste vragen stellen (Johan in het station & Johan op het dak)! Het gaat onder andere over de isolatie en ventilatie van het station. Het gaat hier immers om een zogeheten ‘passief huis’. Dat wil zeggen dat er geen energie moet toegekend worden aan de basis om deze te verwarmen! Dit is enerzijds een oplossing voor de hoge energieprijzen en betekent anderzijds een zero-emissie! Bekijk zeker deze interessante animatie over passiefbouw. 

In de namiddag slaat het weer volledig om en maakt Jacques van zijn laatste dag gebruik om Utsteinen te beklimmen! Yes! Stijgijzers aan de schoenen, klimtouw, piolet (=pikhouweel voor in het ijs), al snel blijkt dat we voor de moeilijke route kiezen. En als bij toeval komt op het slechtsdenkbare moment (op bijna verticale wand) mijn stijgijzer aan mijn schoen los…  Even paniek, maar gelukkig komen we er met wat hulp zonder kleerscheuren van af.

Woensdag 1 februari 2012

Opnieuw afscheid nemen. Na een heel korte nacht -het was de laatste avond voor heel wat mensen, dus moest ik dit toch meevieren- landt om 7u30 het vliegtuig! Aan boord een nieuwe dokter en  3 nieuwe wetenschappers.

Even later vertrekt het vliegtuig terug naar Novolazarevskaya met aan boord de Duitse geologen. Waaronder Antonia, die enkele dagen geleden te horen kreeg dat haar vriend een einde maakt aan hun relatie. Wat een helse terugkeer te weten dat je mag verhuizen eens je thuiskomt… Een van de nieuwe wetenschappers heeft een erg fijn cadeau mee van mijn vriendin wat mij alvast geruststelt. In het pakket zit ook de schitterende t-shirt van de leerlingen van campus Sint-Vincentius.

Moeilijk te geloven maar ook Matthias –een super sympathieke Duitse geophysicus- ontvangt vandaag een mail dat zijn vriendin met een andere jongen in zee gaat. Ik zie het ongeloof in Matthias zijn ogen… hij wil allesbehalve huiswaarts. Maar om 12u30 vergezelt hij Benoit, Johan en Jacques richting Europa. En plots zijn ze weg… Mensen met wie ik ondertussen 7 weken intensief samenleefde en heel wat mee beleefde. Wat mij doet beseffen dat mijn verblijf hier eindig is en ik dus ten volle moet genieten/beleven van wat ik hier meemaak.

Over de nieuwe wetenschappers en hun onderzoeken vertel ik in de volgende blog!

Nu wil ik jullie graag meenemen voor een rondleiding op, in en rond het Princess Elisabeth Antarctica-station!

Rondleiding IN het Princess Elisabeth Antarctica-station - Deel 1a

Rondleiding IN het Princess Elisabeth Antarctica-station - Deel 1b

Rondleiding OP het Princess Elisabeth Antarctica-station

Rondleiding ROND het Princess Elisabeth Antarctica-station

 

Laat gerust (individueel of met je klas) een reactie achter onder deze blogpost!

Hier kan je de vorige blogposts lezen:  blogpost 1blogpost 2blogpost 3blogpost 4blogpost 5 en blogpost 6.

En via www.facebook.com/ahaproject ontvang je de laatste updates!

 

Vele groeten

Koen

PS: net een jaar geleden waren we volop bezig met ons schooltoneel. ‘Romeo & Julia’, ook een supertoffe ervaring met collega’s en leerlingen! Wat gaat de tijd snel, toch nog even nagenieten? Lees meer ...

Blogpost 6: Het leven zoals het is @ Princess Elisabeth Antarctica-station

Eindelijk wat tijd gevonden om jullie te vertellen hoe het leven hier verloopt in en rond het Princess Elisabeth-station. De dagen zijn hier afgeladen vol, ik tuimel van de ene activiteit in de andere. Zo heb ik het graag uiteraard, enig nadeel dat ik weinig tijd had voor deze blogpost. In blogpost 6 selecteer ik enkele activiteiten van de laatste 14 dagen.

Een nieuw hoofdstuk in het verhaal, lees hier de vorige: blogpost 1, blogpost 2, blogpost 3, blogpost 4 en blogpost 5.

Van de grond

Na enkele dagen helpen bij het uitladen van de containers heb ik op 12 januari het geluk om in een helikopter over het station te vliegen. De allereerste keer in een helikopter en dan nog in Antarctica! Heel bijzonder om alles vanuit de hoogte te zien, het station lijkt zo klein! Bekijk hier een deel van de vlucht:

Nu de containers zijn uitgeladen schieten ze hier (nog meer) in gang. Ik help o.a. bij het installeren van een repeater. Deze zal later op een bergtop geïnstalleerd worden om zo radiosignalen door te sturen, waardoor we in een groter gebied contact kunnen houden met de basis. Veel veiliger als we aan veldwerk doen.

Moeren en bouten voelen ijskoud aan en het lukt me niet altijd om met handschoenen de zaken aan elkaar te koppelen. Wist je dat een ijzeren voorwerp soms kan vastvriezen aan je blote handen. En als je het dan probeert los te maken, kan er huid loskomen. Jean-Jacques Derwael vertelde dat je in nood het voorwerp kan los ‘urineren’. Ik kan jullie geruststellen dat ik (nog) niet zo ver ben moeten gaan ;-) (en dan hoop toch warme thee bij te hebben). Bekijk hier de installatie van de repeater op de bergtop

15 januari – 'rustdag'

We beklimmen Teltet. Het is een prachtige dag. Windstil, temperatuur rond -7 graden Celsius, niet koud dus. Prachtig uitzicht op de Gunnestadbreengletsjer, woorden zijn overbodig, kijk gerust mee:

Na een heerlijk maal wacht ik aan de landingsbaan het Polar 6-vliegtuig op. Het is 22u30 en de zon is achter de bergen. Het is bijzonder koud! Toch wat ijsberen om warm te blijven, het lukt me niet om foto’s te trekken met mijn grote handschoenen en ik voel al snel dat mijn dunne handschoenen te kort schieten. Mijn vingers warm blazen is de boodschap. Het is een goede waarschuwing om in de toekomst steeds alert te blijven voor de koude die snel toeslaat…

Het vliegtuig  brengt 7 Duitse onderzoekers die zich bezighouden met paleomagnetisme. Zij onderzoeken de richting van het magnetisch veld in gesteenten, dit levert hen informatie over de ontstaanswijze van het continent. Heel boeiende maar moeilijke materie! Op school bestuderen we dit in de lessen aardrijkskunde in het 6e jaar, dus ik leg zoveel mogelijk mijn oor te luister. Mattias –een van de expeditieleden- is erg geïnteresseerd in ons AHA-project en neemt me ’s anderendaags mee voor een rondleiding in het vliegtuig en bespreekt zijn onderzoek. Meer zelfs, hij geeft met plezier ‘les’ voor de camera. Heel waardevol beeldmateriaal waar ook de leerkrachten fysica mee aan de slag kunnen.

Een voorbeeld van dergelijk onderzoek kan je hier bekijken, Mattias bepaalt dagelijks de gravitatie (=zwaartekracht) alvorens ze met het vliegtuig een bepaald gebied overvliegen. Ze verblijven hier slechts enkele dagen op hun doortocht naar de kust. We verwerken deze onderzoeken later in de lessen want dit zou ons hier te ver leiden.

Bij het avondeten verwelkomen we Japanse onderzoekers die na enkele weken veldwerk maar al te blij zijn met lekker eten. Heel vriendelijke kerels met grappige zonnebrillen. Wist je dat er in Japan in de bovenste verdieping van flatgebouwen een grote hoeveelheid water zit opgeslagen om bij aardbevingen het gebouw niet te hard te laten meetrillen (inertie). Ze vertellen over hoe een skidoo blokkeerde en tegen de rots kapot knalde, gelukkig kon de bestuurder op tijd in de sneeuw duiken.

17 januari 12

We beginnen eraan! Komende dagen moeten alle batterijen (meer dan 16 ton!) vervangen worden. Ondertussen hebben de batterijen er al hun beste tijd opzitten en heeft de koude door een crash in het elektrisch systeem tijdens de Antarctische winter de batterijkamer bereikt. De nieuwe batterijen bieden meer rendement en de oude krijgen een nieuw leven in Zuid-Afrika of België. De batterijen slaan de energie op die wordt opgewekt door de windmolens en zonnepanelen.

Teamwork

Zo’n batterij weegt meer dan 80 kilo dus zoeken we een zo goed mogelijk systeem om de batterijen vlot en veilig mogelijk naar buiten te brengen. Teamwork is de sleutel. In de slideshow zie je enkele beelden van dit huzarenstukje waar we enkele dagen zoet mee zijn.

Alle batterijen zitten ondertussen in de batterijkamer maar het opladen van de batterijen verloopt niet zonder enig gevaar. De batterijen kunnen beschadigd zijn en bij het opladen kunnen er gassen vrijkomen… dus wordt iedereen verplicht 5 uren buiten te blijven. Gelukkig treden er geen problemen op!

Ik verzamel heel wat info voor in de lessen fysica en techniek. Maar verwijs hier alvast naar het interessant interview met Erik Verhagen die als ingenieur verantwoordelijk voor het elektriciteitsvoorziening.

En de pagina’s over de hernieuwbare energie  en het Smart Grid.

Twee windmolens draaien niet meer, tijd om ze te herstellen. Misschien is er sneeuw ingedrongen en vastgevrozen of was de windsnelheid te hoog en de rem kapot waardoor de motor verbrandde.

Ondertussen is ook het Sun Shadow Project opgestart. Neem deel met jouw school! Een heel eenvoudig experiment leert ons heel wat over de beweging van de aarde om de zon. Je hoeft enkel een stok van 1m op je speelplaats installeren en regelmatig de schaduw ervan te meten. Er doet een Italiaanse school mee en een leerkracht in de Italiaanse poolbasis. Bekijk hier het instructiefilmpje dat we hier maakten.

’s Anderendaags ga ik met de geologen op stap (website van hun project). Marlina leert me de knepen van het vak en verklaart waarom het Princess Elisabeth-station uitgerekend op deze nunatak (=uitstekend rotsmassief) gelegen is. Ik verzamel heel wat beeldmateriaal om onze aardrijkskundelessen nog aantrekkelijker te maken ;-)

Pioniers

Zondag 22 januari. Zalig, even uitslapen. Alhoewel, ik zet toch mijn wekker om zeker mee op stap te kunnen. Samen met Régis, Jacob, Olivier, Pierre, Benoit, Gigi en Alain trekken we erop uit met de skidoo. Bijzonder veel wind, gelukkig beschermt een dik skidoopak ons. We houden halt naast een spectaculaire morene (dit is een opeenstapeling van materiaal dat door een gletsjer wordt voortgestuwd). Het skidoopak laten we achter. Te voet op een bergkam richting de top! Het landschap oogt akelig omdat een wit wolkendek alle contrast wegneemt. 2 uren later staan we op de top! Moeilijk te geloven, maar we zijn de eerste mensen hier op de top, opnieuw een unieke ervaring!

Jarig

Slecht weer. Nog steeds een bijzonder krachtige wind. De helikopters kunnen niet opstijgen. En toch trekken we er met de geologen op uit! Meer dan een uur op de skidoo, de wind & wolken leveren heel weinig contrast. Het ijsoppervlak is helemaal niet vlak en levert een bewogen rit. Maar toch heeft iets weg van een meditatie, een uur over de uitgestrekte sneeuwvlakte rijden naar het rotsmassief Westhagen dat slechts langzaam dichterbij komt…

Bij het fotograferen bijna mijn handschoen verloren. Voorzichtig blijven is de boodschap want de wind waait ons bijna omver. Toch nog geprobeerd een verjaardagsfilmpje proberen maken bij een gevoelstemperatuur van -28 graden Celsius.

’s Avonds bereiken me een heel aantal verjaardagskaartjes en -mails, bedankt! Een verjaardag die ik niet snel zal vergeten!

24 januari 12

VTM-nieuws op bezoek op onze school! Een dikke proficiat aan de leerlingen en leerkracht van 5 WWIa voor het project dat ze opstarten.

Bekijk hier de reportages & interviews met de leerlingen!

Vanaf deze week probeer ik  tijdens de middagpauze online te zijn @ SKYPE, dus beste leerlingen zeker welkom in de Antarctiklas. Want ik heb nog veel te vertellen over de onderzoeken, de ziekte (bronchitis) die zich hier verspreidt, het dagelijks leven in de basis, de spanningen die soms optreden na 40 dagen samenleven in een kleine ruimte… en ben benieuwd hoe het op school gaat!

Vragen staat vrij! Post hieronder jouw vragen en reacties.

Tijd voor actie!

Ondertussen is de AHA-bedenkerswedstrijd van start gegaan! Bekijk de oproep, affiche en reglement op www.ahaproject.be/bedenkerswedstrijd

Twijfel niet en schrijf je snel in en maak mee het verschil!

Steeds kouder wordende groeten

Koen Lees meer ...

De les vanuit Antarctica wordt opgepikt in de media, bekijk hier de reportages!

Op 24 januari kregen de leerlingen van 5 WWIa een les vanuit het Princess Elisabeth-station. Het ging om een les fysica, de leerlingen werkten samen met Dhr. Simoens een heel mooi project uit over UV, het ozongat en de invloed op onze aarde. Binnenkort vind je hun presentatie op onze website!

VTM-nieuws ~ 19u:

Lees meer ...

Leerlingen schrijven kortverhalen over Antarctica

Leerlingen van het vierde jaar schreven in teamverband enkele mooie kortverhalen. Hier kan je er alvast enkele lezen:

1. The Antarctic Games: Finale

2. Vermist

3. Strikje

4. Perron 0

5. Expeditie vermist

1. The Antarctic Games: Finale

De grote angstaanjagende sporen in de verse sneeuw verraadden dat de losgelaten roofdieren extreem gevaarlijk zijn. Coen Reimlaen liep zuidwaarts bepakt en gezakt met wapens en overlevingspakketten. Ook de andere finalisten, waaronder de moordzuchtige avonturierster Mauri en de Duitse expeditieleider en ex-marinier Drygalski waren van de partij.

Om de finale te winnen moesten Mauri, Drygalski en Reimlaen 3 dagen in de barre omstandigheden leven van Antarctica en 3 missies voltooien. Als ze erin zouden slagen, kregen ze een bedrag van 1 miljoen euro. Elke deelnemer kreeg één van de losgelaten roofdieren achter zich aan gestuurd. Het was winter in Antarctica, dus is het 24 uur per dag donker. Zonder een nachtkijker zouden de deelnemers geen enkel gevaar zien, zoals bv. de talloze breuken in het ijs. Lees meer ...

Leerlingen campus Sint-Vincentius ontwerpen een unieke t-shirt voor de AHA-expeditie

Vijf leerlingen uit het vierde jaar Creatie en Mode van Leiepoort campus Sint-Vincentius ontwierpen een T-shirt voor leraar Koen Meirlaen, die momenteel voor het AHA-project op de Zuidpool zit.

Leerlingen Carmella, Jolien, Tatiana, Helena en Aurélie besloten hun steentje bij te dragen aan het project, terwijl de leraar in het Princess Elisabeth Station verblijft. Coördinatrice Carine Deleersnijder: 'We ontwierpen een T-shirt met de logo's van het project en ondersteunende organisaties, en een tekening van de basis Princess Elisabeth waar Koen verblijft. Een soort 'ijslijn' loopt rond het T-shirt. Het is een T-shirt met lange mouwen omdat je aan de Zuidpool nu eenmaal niet met je armen bloot loopt. Het T-shirt gaat in de komende dagen met een bevoorrading mee. Koen heeft beloofd om de T-shirt onmiddellijk aan te trekken en een foto op de site te zetten. De creatie van de leerlingen gaat op die manier de wereld rond. Het resultaat mag na drie maanden werk zeker gezien zijn.' 

Bekijk het artikel op: http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=BP3L4H4V

De oproep vanuit Antarctica voor de AHA-bedenkerswedstrijd nu online!

Schrijf je snel in! Bekijk alvast hier de oproep:

 

 

Bedenk of ontwerp individueel of in groepsverband met je klas of jeugdbeweging een idee, concept of toestel om de ecologische voetafdruk van jezelf of van je groep te verkleinen.

Alle info: www.ahaproject.be/bedenkerswedstrijd

De traverse naar de kust en het uitladen van het schip – BLOGPOST 5

De vorige blogpost kan je hier lezen: blogpost 1, blogpost 2, blogpost 3 en blogpost 4.

Ondertussen is de eerste lesweek achter de rug en kwamen er enkele interessante poolexperts naar onze school. Hieronder kan je het verslag van de traverse naar de kust lezen. Een apart verhaal met heel wat foto’s! Vier slideshows en opnieuw enkele interessante links. Neem even de tijd om mee te reizen naar de kust...

Donderdag 5 januari 2012

4u45, in het holst van de nacht gaat de wekker. Drie wekkers zodat ik me zeker niet overslaap! De traverse naar de kust wil ik zeker niet missen en Alain Hubert heeft ons gewaarschuwd dat het konvooi geen minuut wacht. Proviand verzamelen voor 20 uren en met de rugzak richting de containers. Er zijn vier voertuigen (‘Prinoths’, te vergelijken met de sneeuwruimers in Europese skioorden) die elk vier sleeën met containers op voorttrekken. Acht chauffeurs (2 per Prinoth) en nog zes extra expeditieleden. De drie helikopterpiloten zitten samen in een halve container en ook ik zit in dergelijke ‘halve container’. Deze worden gebruikt als ‘veldkeuken’ in het basiskamp dat we later aan de kust zullen opbouwen. Tot zover alles ok.

Maar wat blijkt, de komende twintig uur zal ik niet alleen met Olivier (de RTL-reporter) doorbrengen maar ook Detlef kruipt de container in. Hij is een Duitse geoloog die reeds 20 expedities achter de rug heeft. Afgelopen weken had ik reeds gemerkt dat hij erg spaarzaam is met water. (Verkoopt hij douchebeurten? Wil hij zijn ecologische voetafdruk verkleinen, hoe dan ook zijn laatste douche dateert van de Tweede Wereldoorlog). Ik zie in Olivier zijn ogen de angst opkomen om de komende twintig uren in deze container (het enige venster kan niet open) door te brengen… De ‘keukentafel’ wordt omgevormd tot een bed van 1,5m breed en Detlef installeert zich in het midden. Olivier en ik kiezen elk een kant en ondertussen zet het konvooi aan… So, that’s part of the expedition! Nog meer details kan ik hier niet neerschrijven, maar vertel ik met plezier tijdens de reisverhalenavonden ;-)

Drie uren later houden we welgeteld 10 minuten halt om te tanken en te wisselen van chauffeur. We zetten onmiddellijk terug aan. Geen tijd te verliezen. Als onze Duitse vriend slaapt, doe ik stiekem de deur af en toe open om toch wat frisse lucht binnen te laten ;-)

De tocht heeft een hypnotiserend karakter. De container wordt al schokkend over het ijs getrokken en schommelt ons in slaap. Soms is de tussenstop ijskoud door een hevige wind, soms is er een minimaal contrast wat het erg moeilijk maakt voor de chauffeurs. Via radiocontact blijven we onderling op de hoogte en Jack organiseert een quiz tussen de verschillende trucks! Wie raadt mee?  Een jacht ligt aangemeerd in de haven. Aan de boot hangt een laddertje van 2 meter lengte met om de 20 cm een sport. Als het eb is, steken er 7 sporten uit het water. Bij vloed stijgt het water met 1 meter, hoeveel sporten zijn er dan nog zichtbaar? (Voeg je antwoord onderaan toe).

Holy Mary!

Ondertussen is het vrijdag 6 januari 2012 en naderen we de kust. Om 1u30 houden we halt. Op amper een kwartier staat het basiskamp op! Tenten op een lijn, containers terug omvormen tot keuken, sneeuw in kookpot, ‘toilettent’ opstellen,… klaar om te klinken op de geslaagde rit van 200 km! We zien het schip Mary Arctica liggen! Intussen is het 2u, voor de eerste keer in een tent slapen in Antarctica. Alles voelt koud aan, toch maar thermisch ondergoed en kousen aanhouden, zelfs nog een extra paar! Maar doodmoe, dus de nachtelijke zonneschijn houdt me niet wakker.

TIP:  je kan de slideshows uitvergroten, klik rechtsonder in de slideshow!

Klokslag 6u! Na vier uren slaap springen we uit de tent. Ondertussen heeft mijn slaapzak alle lichaamswarmte opgenomen en heeft de zon de tent aardig opgewarmd. In de koude kleren springen zorgt ervoor dat ik klaarwakker ben. Een snel ontbijt en richting de kust, we naderen in Crown Bay het schip. Spannend! Het schip bevoorraadde ook andere stations en is in mijn ogen een gigantisch vrachtschip, maar blijkt klein bier in vergelijking met andere schepen (meer info over het schip). Magisch landschap, een prachtige falaise en heel grillige ondergrond. Blijkt dat we ons een weg banen op de bevroren oceaan met aaneengevroren ijsschotsen. Adembenemend. Van op het schip laten ze een grote kooi zakken om ons op te pikken en 10 minuten later zitten we 40 meter hoger op het schip! De kapitein wacht ons op in de stuurcabine, nu staan we oog in oog met de webcam die we uur na uur volgden ;-)

De bemanning vertelt over de dikke ijspakketten die ze doorkruisten en geeft aan hoe we het uitladen best aanpakken. Eerst beginnen we met de helikopters. Daarna laden we lege containers in het schip en de volle op onze sleeën. Deze droppen we dan verderop in het ijs omdat we slechts 16 sleeën hebben en 26 nieuwe containers moeten uitladen. Hard werk tussen de stoere mannen, veel wachten maar met grote ogen staan kijken naar wat er allemaal gebeurt. Ik geef mee instructies aan de chauffeurs om zo het koppelen aan de sleeën te vergemakkelijken. (Zoals je ziet in XIU-outfit, want ook onze school werkt met plezier mee aan de XIU-fluocampagne om jongeren veilig door het drukke verkeer te loodsen). Een sympathieke kerel is weliswaar het schip aan het schilderen, een hilarisch tafereel als je weet hoe groot het schip is. Hij vertelt hoe hij gisteren negen orka’s van op het schip zag! Net op het moment dat mijn vingers en tenen echt koud krijgen en ‘blijven bewegen’ niet meer helpt, worden we aan boord uitgenodigd voor de lunch. Ik denk dat ik voor 3 personen heb gegeten.

De maanden die aan de expeditie vooraf gingen, was mijn nachtrust vaak tot een minimum beperkt. En dit bleek een goede voorbereiding want opnieuw werken we tot 2u ’s nachts. Maar beste lezers, tussendoor heb ik ook een mooie fotoreportage gemaakt, want van op het schip had ik reeds mijn nieuwe vrienden gezien: Adéliepinguïns! Voorzichtig even kennismaken maar tot mijn verbazing zijn ze helemaal niet zo bang. Geweldig grappige dieren. Ik lig plat op mijn buik op 2 meter afstand en besef opnieuw al te goed dat ik aan de andere kant van de wereld lig en dit geen twee keer zal meemaken… Als ik rondkijk zie ik een schitterende kleurenpracht (het kleur wit heeft blijkbaar veel varianten) en een schouwspel van donkere wolken, moeilijk vast te leggen op foto.

Een schitterend filmpje brengt de traverse in beeld:

Zaterdag 7 januari 2012

Veel wind! Koud! Maar opnieuw aan de slag! Vandaag brengen we de containers vanuit de bevroren baai naar het basiskamp hogerop. Ondertussen trek ik toch nog eens naar de kustlijn samen met Pierre en Olivier (de RTL-reporters). Hou de site in de gaten want wij namen er een speciaal filmpje op, meer kan ik er nog niet over zeggen. Opnieuw staan we vol verbazing te kijken. Waar voordien het schip lag, drijven nu gigantische ijsschotsen voorbij! We horen een geluid… als we goed kijken zien we enkele dappere pinguïns van ijsschots naar ijsschots springen!

Zondag 8 januari 2012

Vandaag alles in gereedheid brengen voor de terugkeer. De sleeën op een rijtje koppelen, selecteren welke containers al zeker naar het station moeten. Er volgen immers nog 2 traverses om alles in het station te krijgen. 16u30, we vertrekken richting het Princess Elisabeth-station, opnieuw een tocht van 20 uren voor de boeg! Maar godzijdank, Detlef koos voor de helikopter ;-)

De terugtocht geeft me opnieuw veel tijd om na te denken. Blijkt dat al de gebeurtenissen van afgelopen dagen/weken een grote indruk op me nalieten. Heel wat vragen/ideeën die opborrelen. En een nieuwe kijk op zaken. Moeilijk in deze blog te beschrijven, maar zo aan de andere kant van de wereld dergelijke operatie meemaken, voelt toch speciaal aan. Benieuwd of ik komende weken antwoorden op mijn vragen zal vinden.

Eens terug in de basis spring ik in de douche, want we moeten eerlijk zijn: we stinken. Ik heb terug het gevoel van de thuiskomst na een scoutskamp/festival waarbij je toch enkele douchebeurten nodig hebt om terug te stralen. Daarna gaan we nog even door want we laden samen de voedselvoorraad uit de containers! Een ‘doorgeeftreintje’ waardoor ik al het lekkers reeds te zien krijg, het voelt goed aan om fruit te zien passeren! Aan de andere kant van de wereld vindt ondertussen de personeelsvergadering en nieuwjaarsreceptie plaats, van die gelegenheid maakte ik gebruik om alle leerkrachten een update voor te schotelen vanuit Antarctica. Een overzicht van de kalender zie je op www.ahaproject.be/kalender.

Laat gerust van jullie horen via www.facebook.com/ahaproject, hieronder kan je een ‘reactie toevoegen’, mail of skype!

Vele groeten

Koen

De vorige blogpost kan je hier lezen: blogpost 1, blogpost 2, blogpost 3 en blogpost 4.

P.S.: Voor het vertrek stelde een journalist de vraag ‘wat ga je het hardst missen’? Ik kon er toen niet echt een antwoord op geven. Maar ondertussen blijkt dat ik uiteraard mijn vriendin mis. Maar ook  muziek. Wat was ik blij om mijn gitaar uit de container te kunnen laden! Afgelopen maanden misschien wat te weinig tijd gehad om mijn muzikaal ei kwijt te kunnen. Onderstaand clipje dat ik maakte, toont ironisch genoeg het contrast met de omgeving waar ik nu ben. Geen nacht, geen regen, geen auto’s/gevaarlijke tramsporen. Scroll nog lager om een geweldig filmpje te zien van GOTYE, heel inspirerend om zijn opnameproces te kunnen volgen. Inderdaad, ik ben fan van youtube en de creativiteit die het mogelijk maakt bij (jonge) mensen! Lees meer ...

De overgang van oud naar nieuw in Antarctica – BLOGPOST 4

Pik je nu in? Lees dan gerust BLOGPOST 1, BLOGPOST 2 en BLOGPOST 3 om in de sfeer te komen!

Terwijl ik dit schrijf zit ik deels gehuld in mijn pooloutfit. Mijn rugzak is gevuld met warme kleren, een dikke slaapzak, boterhammen, kaas, chocolade en warme thee. Voldoende om 24 uren te ‘overleven’. We gingen immers vannacht vertrekken naar de kust om het schip uit te laden. Maar opnieuw slecht nieuws… het schip gaat maar moeizaam vooruit.

Ik maak van de gelegenheid gebruik om BLOGPOST 4 te schrijven. Een korte blogpost omdat we elk moment kunnen vertrekken en omdat ik nog heel wat projecten voor op school wil afwerken, maandag start immers het tweede semester.

Volgende muziek is de ideale soundtrack bij dit landschap: Oscar & The Wolf

Tussen kerstdag en Nieuwjaar

26 december. 7u15 RRRRRRrrrrriiinng! De wekker doorprikt mijn dromen. Nu al uit dit warme bed stappen of nog even snoozen? De verleiding is te groot, ik kies voor de tweede optie. Om 7u45 of drie snoozebeurten later hul ik me in mijn koude kleren en ga ik ontbijten. Tussen 7u en 8u is iedereen aan het ontbijten. De lunch is om 13u en avondmaal om 21u. Dat levert 10 werkuren per dag op. En ze worden ten volle benut. Ingenieurs, mecaniciens, wetenschappers… zijn elk op hun terrein volop bezig, wat een bedrijvigheid! Ik help waar mogelijk en steel met mijn ogen om zoveel mogelijk bij te leren. In volgende blogposts zal ik de afzonderlijke functies uitgebreider beschrijven. 19u, tijd voor een briefing door de helikopterpiloten. Florian legt in ‘broken english’ uit waar we moeten op letten. De witte sneeuwvlaktes blijken nog niet gemakkelijk om op te landen want er waait heel wat sneeuw op waardoor de zichtbaarheid enorm afneemt. We overlopen ook alle noodprocedures in de hoop dat we deze nooit nodig hebben… De helikopters zitten op het schip en dienen voor de Duitse geologen. We houden continu de positie van het schip in de gaten en hopen vannacht te kunnen vertrekken.

27 december. Helaas, geen beterschap wat de Mary Arctica betreft (lees hier meer over het schip). Het schip beweegt amper. Onze kok David Rigotti probeert creatief om te springen met wat er nog in de diepvries zit. Maar zoals je in de vorige blogpost kon lezen zijn ook de verse groenten en fruit niet geleverd. Door de vertraging van het vliegtuig in Kaapstad waren de Russen zo vriendelijk geweest om deze verse producten in de koelkast te bewaren. Ze vergaten deze enkele dagen later in het vliegtuig te laden waardoor ze dus nog in Kaapstad liggen. Ondertussen bereikte het nieuws over het bevoorradingsschip de Belgische pers. Lees HIER het artikel in De Morgen.

Vandaag ga ik op pad met de staff. Alain Hubert, Gigi en field guide Benoit springen mee de skidoo op om ‘waypoints’ uit te zetten. Dit zijn ‘stokken met vlaggetjes’ die als herkenningspunten dienen, ze hebben een vaste positie zodat ze via GPS kunnen teruggevonden worden. Zo stippelen we dus de route uit die de Duitse geologen later zullen volgen en bieden we een zekerheid in geval van mist. Door de enorme sneeuwaccumulatie van de laatste maand ligt de Gunnestadbreengletsjer er erg goed bij en kunnen we dus aan grote snelheid over de ijsvlakte rijden. Magisch. Wat een uitzicht!

Op de terugweg stoppen we in Smalegga. Dit was een kampplaats van de Belgen in de jaren vijftig. Er is nog heel wat materiaal te vinden. Het gaat om touwen, restanten van een slee, jerrycans, een boek… Allemaal ondergesneeuwd en daardoor goed bewaard. Volgende week komt o.a. Jean-Jacques Derwael naar onze school. Hij onderzocht reeds in de jaren zestig dit gebied, toen nog met sleehonden. Het is een plezier om hem te horen vertellen. Woon dus gerust deze en andere lezingen bij, alle info vind je HIER. Iedereen van harte welkom! Eens terug in de basis controleren we onmiddellijk de positie van het schip, maar nog geen beterschap.

TIP:  je kan de slideshows uitvergroten, klik rechtsonder in de slideshow!

29 december. Nog steeds in standby modus! Vandaag bundelen we de krachten om de zonnepanelen sneeuwvrij te maken. Na de Antarctische winter zijn deze panelen geheel of gedeeltelijk bedekt met sneeuw en ijs. Toch een huzarenstukje om deze sneeuwpakketten te verwijderen. Zweten bij -17 graden Celsius, toch een bizar gegeven. Een deel van de zonnepanelen zullen we verplaatsen naar een plek waar er minder sneeuwaccumulatie is. Het zicht blijft adembenemend en geeft ons nieuwe moed om nog enkele tonnen sneeuw te verwijderen.

Tussen het klussen door, volg ik onze schoolprojecten verder op. Ik kan jullie alvast vertellen dat er nog een leuke uitdaging zit aan te komen voor jullie. Binnenkort mag ik meer prijsgeven!

31 december. Detective dag!

Het weer is niet goed. Koud, winderig en mistig. Toch trekken we erop uit. Na enkele dagen terreinverkenning kan ik voor de eerste keer met de Duitse geologen mee op stap! Vijftig minuten op skidoo dwingt me toch om even te controleren of ik nog alle ledematen bezit en of ik geen oor of vinger ben verloren onderweg. De geologen gaan als ware dedectives tewerk. Ze onderzoeken stenen met een geologisch kompas, nemen stalen, proeven en ruiken, richten het vergrootglas op de stenen en noteren alles in hun veldboek. Bij het fotograferen van stenen geven ze telkens de verhouding aan door een lensdop, potlood of kompas naast/op de steen te leggen. Ik ben blij te zien dat mijn cursussen over geologie terug tot leven komen. In een volgende blogpost zal ik hun werk uitgebreider beschrijven. Bekijk alvast hier hun website. Dit onderzoek gaan we met de leerlingen van de derde graad uitvoerig uitwerken. De leerstof die anders nogal abstract lijkt in een klaslokaal zal aan de hand van dit onderzoek veel concreter worden!

Oudejaarsavond!

Zelfs deze avond wordt er tot 20u gewerkt! Tijdens het avondmaal blijkt al snel dat het een gezellige avond gaat worden. De verschillende nationaliteiten zitten aan verschillende tafels en het heerlijk maal van onze kok (voorgerecht: carpaccio, hoofdgerecht: eend met heerlijke puree en peertjes en als dessert: tiramisu met rode bessen). Als bij toeval speelt er zich aan de horizon een schimmig schouwspel af tussen de wolken en de zon. Iedereen gaat het dak van het station op en probeert dit schouwspel te vereeuwigen op foto, wat onmogelijk blijkt. Klokslag twaalf uur, in volle zon ontkurken we de champagne. Gek gevoel te weten dat er ondertussen in België overal vuurwerk knalt en miljoenen smsjes rondvliegen. Hier aan de andere kant van de wereld gaan we verder de ‘nacht’ in. In de slideshow kan je zien dat het even om een party-station ging!

1 januari 2012

Aan het ontbijt blijkt al snel dat het een rustdag wordt. Velen slapen nog een beetje uit, niet te verwonderen als je hoort dat sommigen gingen slapen op het moment anderen ontwaakten ;-) Ik mag opnieuw een enveloppe openen van mijn klas 4 ECO4b! Bedankt voor de nieuwjaarswensen!

Windstille en zonnige dag! Perfecte omstandigheden om de ULM uit de stal te halen. Dit ‘Ultralicht Motorluchtvaartuig’  belandde hier naar aanleiding van dit kunstproject van Wim Tellier. Onderstaand filmpje brengt dit kunstwerk in beeld. Extra info in dit artikel.

Blijkt het ondertussen weer een lange blogpost te zijn en dan heb ik nog zoveel zaken niet besproken. Ik ben alvast erg benieuwd naar de traverse naar de kust. Een nieuw avontuur, spannend!

Via deze weg wens ik iedereen een fantastisch 2012. Droom, durf en doe! Ik maak aan de lijve mee dat dromen uitkomen!

We hebben nog enkele erg leuke en interessante activiteiten in het verschiet, er is voor elk wat wils; voor leerlingen en leerkrachten, ouders en sympathisanten! Bekijk zeker de kalender: www.ahaproject.be/kalender

Laat gerust van jullie horen via ‘reactie toevoegen’, www.facebook.com/ahaproject en Skype (AHA-project)!

Vele groeten

Koen Lees meer ...

Inhoud syndiceren