Draag zorg voor onze aarde.
We kregen ze niet van onze ouders.
Ze werd ons in bruikleen gegeven door onze kinderen.
- Keniaans spreekwoord -

Bevoorradingsschip Princess Elisabeth-station vast in het ijs!

Het Deense schip Mary Artica, dat de Belgische Prinses Elisabethbasis op de Zuidpool moet bevoorraden met materiaal en voedsel, zit al bijna een week vast in het ijs voor Antarctica. Vooral de kok op de basis zal een stevige dosis creativiteit aan de dag moeten leggen als er niet snel schot komt in de zaak.

(Bron: De Morgen - 29 dec. 2011 - klik HIER)

Chef-kok David Rigotti breekt zich nu al enkele dagen het hoofd over hoe hij gevarieerde maaltijden kan maken voor de 23 mensen die op dit moment verblijven op de basis. Verse producten, vooral fruit en groenten, beginnen op te raken en beterschap is niet in zicht. "Sterven van honger is onmogelijk," luidt het. "Maar de menu's beginnen steeds meer op elkaar te lijken." 

De Mary Arctica is een Deens poolschip dat door de Belgische en Noorse bemanning van de Prinses Elisabethbasis en het Troll Station gecharterd wordt om voedsel en materiaal te leveren. Het schip is geen ijsbreker en liep daardoor vast in de zee, die dichtvriest en weer ontdooit tijdens de zomer, afhankelijk van stormen en stromingen.
 
Verder varen onmogelijk
De Mary Artica ligt vast op ongeveer 130 kilometer van Crown Bay, ten noordoosten van Antarctica, waar het op 24 december moest aankomen. "De wind waait tegen 45 kilometer per uur en het sneeuwt hard", zegt kapitein Hogni Petersen via de radio. "Het zicht is slecht en het is daardoor onmogelijk om verder te varen, zelfs al lijkt het erop dat het ijs af en toe opengaat."
 
Het schip vervoert 120 ton vracht die nodig is om door te blijven werken tot eind februari. Het vaartuig heeft ook twee helikopters in het ruim voor een belangrijke Duitse wetenschappelijke missie waar de Universiteit Gent aan meewerkt.



Lees meer ...

De eerste stappen op Antarctica & kerstdag @ Princess Elisabeth-station - BLOGPOST 3

Beste lezer,

Nu pas BLOGPOST 3 aangezien het afgelopen dagen bijzonder druk was en we ongeveer 5000 km overbrugd hebben. Deze blogpost bevat heel wat foto's (4 slideshows!) en enkele links naar extra info. TIP: je kan de slideshows uitvergroten, klik rechtsonder in de slideshow.

Lees eerst BLOGPOST 1 en BLOGPOST 2 ! Veel lees- en kijkplezier!

Donderdagavond 22 december 2011

Het wachten wordt beloond! Het is zover, we ruilen het warme Kaapstad in voor het ijskoude Antarctica. We controleren voor de laatste keer of we niets vergeten, paspoort, expeditiekledij, zonnebril, zonnecrème,… Van de leerlingen van 4 Latijn 5b ontving ik net voor mijn vertrek enkele mooie en lekkere pinguïns, gemaakt uit chocolade! Via de papa van Rob konden ze deze pinguïns bemachtigen. Toeval wil dat zijn vader als bedrijfsleider van een chocolaterie enkele jaren geleden naar de Noordpool trok! Dit in teamverband en onder leiding van Dixie Dansercoer. Op 11 januari komt hij samen met Joost Callens over zijn belevenissen vertellen. Hou de kalender in de gaten!

Zoals je in de slideshow kan zien, heeft de pinguïn de tocht naar Kaapstad niet overleefd… het spijt me, beste leerlingen van 4 LAT 5b.

20u30, de bus pikt ons op aan het hotel. Er hangt spanning in de lucht!

In de luchthaven staat onze vlucht aangegeven, toeristen kijken raar op en denken dat het om een grap gaat. Niets is minder waar! 23u, the gates are open! We staan oog in oog met de majesteuze Ilyushin, het Russisch vrachtvliegtuig dat ons hopelijk veilig naar Novolazarevskaya brengt. De cockpit heeft onderaan een navigateur die door de glazen snuit alles op de voet volgt. Ze installeerden een camera vooraan deze snuit, zodat we in het vliegtuig op groot scherm alles kunnen volgen. Er zijn immers geen ramen in het vliegtuig. Het grootste gedeelte is opgestapeld materiaal, met daarvoor twaalf rijen stoelen om in totaal 72 mensen te vervoeren. Afgeladen vol! Daartussen staat nog een ‘festivaltoilet’ en daar eindigt de luxe.

De motoren worden opgestart, met een oorverdovend lawaai tot gevolg. De oordopjes komen van pas! Enkele minuten later stijgen we op! Op het scherm kunnen we alles volgen en zien we hoe we boven Kaapstad vliegen. Het wordt als snel duidelijk dat we weinig zullen slapen in zo’n hels lawaai. Op het scherm wordt Frozen Planet getoond, de prachtige BBC-reeks over onze poolgebieden. Bekijk hier de mooiste fragmenten van deze BBC-reeks.

Vrijdag 23 december 2011

5u, de kapitein Ruben Esayan (een zogeheten Hero of Russia) geeft aan dat we onze expeditiekledij moeten aandoen. De landing nadert en de temperaturen dalen… Ligt het aan de mist of aan de slechte staat van de landingsbaan, maar het is een onzachte landing. Blijkt dat we slechts met één wiel het ijs raken met wat schudden en beven tot gevolg!

De eerste stappen op Antarctica! Zalig en bijzonder speciaal! De temperatuurschok is enorm, de koude slaat op mijn handen, voeten en neus. We zijn duidelijk in het koudste continent van onze planeet…

Tot onze grote verbazing blijkt onze cargo (= bagage en goederen) onvolledig! Slechts 2 dozen van de voedselvoorraad zijn mee! Alle verse groenten en fruit blijken nog in Kaapstad te zijn! Onbegrijplijk dat ALCI (Antarctic Logistics Centre International) onze bagage niet in het vliegtuig laadde… Een onverwachte tegenslag!

Twee uren later stijgen we opnieuw op, deze keer in een kleiner vliegtuigje. Nog 600 km voor de boeg. De Russische piloten laten ons weten dat het vliegtuig uit 1943 dateert en nog in de oorlog heeft gediend… een geruststelling? Uiteraard zijn alle motoronderdelen vervangen, maar toch blijft het een gekke gedachte. De vermoeidheid krijgt ons klein en iedereen duffelt zich warm in en probeert wat slaap in te halen. Toch kan ik de verleiding van het mooie landschap niet weerstaan. Wat een uitzicht! Ik kan nog steeds niet geloven dat we op weg zijn naar het Princess Elisabeth-station!

Deze keer gelukkig een zachte landing! Alain Hubert en zijn team geeft ons een warme ontvangst. In de verte zien we de poolbasis. We zijn er! Dit moment zal me steeds bijblijven. Het landschap is adembenemd mooi, eigenlijk niet in woorden te beschrijven. Moeilijk te geloven dat men in zo’n desolate, extreme omgeving dergelijk station kan bouwen.

Tranen in de ogen

Op de skidoo richting de basis, aan 70 km/u over de sneeuw scheuren geeft me al snel tranen in mijn ogen. Nog even en mijn neus vliegt eraf! Ijzig koud.

Nu staan we vlak voor het station. Vol spanning wandel ik naar binnen. De traphal staat vol machines die volop draaien (en dus ook warmte geven), kabels, leidingen… heel wat techniek. Het station blijkt groter te zijn dan verwacht!

Ondertussen al meer dan 24 uren wakker, half verdwaasd verken ik alle ruimtes en ontmoet ik veel nieuwe mensen.

Er volgen enkele briefings en een rondleiding door Alain Hubert. Aangezien deze basis volledig op hernieuwbare energie draait, is er toch heel wat uitleg nodig wat betreft toegang tot het elektriciteitsnet en het gebruik van het water. Deze systemen verdienen een eigen blogpost en komen dus later zeker aan bod!

Na een heerlijk maal door onze kok val ik doodmoe in slaap. Vandaag toch vaak aan school gedacht, hoe alle leerlingen hun rapport komen afhalen en hopelijk blijgezind een welverdiende vakantie ingaan. Hoe ouders via de Antarctiklas binnenwandelen om het oudercontact bij te wonen. En hoe collega’s de school buitenwandelen na een oudercontactmarathon, hopelijk ook blijgezind.

24 december 2011, KERSTAVOND

Na een dag vol vergaderingen, opleidingen (o.a. over het rijden met een sneeuwscooter) is het tijd voor een heerlijk maal! Kerstkalkoen! Het belooft een gezellige avond te worden. Tussendoor probeert iedereen even zijn familie te bereiken via Skype. Blij om mijn vriendin maar ook mijn petekindje te zien via de webcam!

25 december, KERSTDAG

Kerstavond glijdt ongemerkt over in kerstdag, het is hier immers pooldag. Een volledige dag zon en dus moeilijk om ’s nachts in volle zon te gaan slapen. De leerlingen van 4 ECO4b zorgden voor een origineel cadeau! Voor elke speciale dag (kerstdag, nieuwjaar, verjaardag, bij gemis, …) voorzien ze een kaartje. De eerste enveloppe mocht ik dus vandaag openen! Heel leuk om kerstgroeten te ontvangen van ‘mijn eigen’ klas! Bedankt!

Na enkele uren slaap, trekken we er weer op uit. Deze keer met de mountain guides op field training. We trekken richting Utsteinen om in ‘The Windscoop’ neer te dalen. Bij mooi weer vertrokken (=windstil), maar op de terugweg slaat het weer om, veel wind en temperaturen tot -25 °C. Ijskoud maar onbeschrijflijk mooi.  Woorden zijn overbodig, onderstaande foto’s spreken boekdelen.

Morgenvroeg om 6u start het konvooi naar de kust, dus opnieuw  een korte nacht voor de boeg. We rijden 20u non-stop richting kust. Het schip zat lange tijd vast in het ijs en bleek door het loswrikken ook beschadigd te zijn. Maar nu zou het toch eerstdaags moeten aankomen... Ga live aan boord van de Mary Arctica dankzij deze WEBCAM en bekijk de positie van het schip op de kaart.

Momenteel help ik de kok om voldoende voedsel te voorzien voor de expeditie naar de kust.

Dus je zal een weekje niets vernemen. Maar ik zorg voor een mooi verslag! Ondertussen maak ik verder een planning op voor januari.

Hoe is het in België? Een witte kerst? Genieten van de kerstvakantie? Laat gerust een reactie achter!

SPREAD THE BLOG! -> stuur gerust de link naar onze website naar vrienden/familie! Ook via www.facebook.com/ahaproject kan je de laatste updates volgen!

Frisse groeten

Koen

PS: Natuurlijk had ik nog een extra chocoladepinguïn mee. Beste leerlingen, onderstaande foto’s bewijzen dat jullie pinguïn een prachtige tijd beleefde in Kaapstad ;-) Lees meer ...

We zijn op Antarctica!!! Ongelooflijk! Onbeschrijflijk mooi!

Uren onderweg, maar wat een climax! Prachtige vergezichten en een schitterende poolbasis in een adembenemend landschap! Binnenkort foto's!!!

Prettige kerstvakantie aan alle leerlingen, leerkrachten en directie!

Fijne feestdagen!

Hier alvast het interview @ Radio 2 - vrijdag 23 december 2012:

Die Kaap van Goeie Hoop - BLOGPOST 2

Blogpost 1 nog niet gelezen? Klik dan HIER om deze te lezen om het verhaal optimaal te kunnen volgen!

Is het een toeval dat we net in de DELIBERATIEweek Kaap de Goede Hoop bezochten? Ik hoop alvast dat de examens vlot verliepen en dat de after-examen-party’s ook goed verlopen ;-)

Had ik deze blog gepost in volle examenperiode dan had ik vermoedelijk veel boze mails ontvangen want wat je gaat zien, staat in groot contrast met de –soms- saaie schoolboeken. Bekijk deze blogpost op eigen risico want het zal je werklust waarschijnlijk niet bevorderen… 

Deze blog bevat enkele links naar filmpjes/artikels en tevens 3 slideshows. Deze kan je pauzeren en uitvergroten tot een volledig scherm. Veel lees- en kijkplezier. Download hier FLASHplayer.

 Zondag 18 december 2011

Aangezien onze vlucht een dag is uitgesteld, trekken Gigi, Jorn en ik erop uit. De zonnebrand voelt nog erg pijnlijk aan, maar dat zie ik eerder als een luxeprobleem nadat ik in jullie mails las wat voor winterweer het in België is. De taxi brengt ons naar de villa van Michel. Deze bevindt zich in Constantia, tussen de wijngaarden. Net als alle andere villa’s is ook Michel zijn villa voorzien van een stevige omheining en prikkeldraad. Jullie kennen Michel indirect, hij was verantwoordelijk voor enkele wereldberoemde commercials (klik hier).

Tot onze grote verrassing staan we -na een kwartiertje rijden- oog in oog met de Afrikaanse pinguïn!  De vroegere Engelse naam van deze pinguïn is Jackass penguin, of ezelspinguïn, vanwege de roep van het dier die lijkt op het gebalk van een ezel. In het Nederlands hebben we echter een andere pinguïnsoort die de naam ezelspinguïn draagt. Dankzij Frozen Planet zag ik reeds prachtige beelden en het vermoeden wordt bevestigd: het zijn bijzonder grappige dieren! Met een volledige kolonie liggen ze te zonnebaden op de rotsen.

We rijden verder naar het ‘Table Mountain National Park’. We bevinden ons op het Kaapse Schiereiland wat  grotendeels een rotsachtig schiereiland is dat 75 kilometer de Atlantische Oceaan inloopt op de meest zuidwestelijke hoek van Afrika. Het meest zuidelijke punt van het Kaapse Schiereiland staat bekend om Kaap de Goede Hoop en het Kaappunt. Onderweg botsen we op enkele bavianen, Michel waarschuwt ons het raam niet te openen. Bavianen kunnen zeer agressief zijn en durven aanvallen indien ze zich bedreigd voelen, ook tegenover de mens. Bekijk HIER een interessante reportage. Deze dieren komen ten alle tijden in groepen van 50 a 100 leden en hebben een zeer complexe sociale structuur. Het is bij wet verboden om in Zuid-Afrika de bavianen te voeren. Straffen kunnen variëren tussen een boete van minimum 450 Zuid-Afrikaanse frank tot een gevangenisstraf. Betrapt men u op het voeren van het dier, gebeurt het dat de baviaan ter plekke wordt afgemaakt. Dit om te voorkomen dat ze te gewoon worden aan de mens en het voedsel en dus ook agressief kan worden om aan het voedsel te komen, met alle gevolgen van dien. Verderop staan we oog in oog met struisvogels, deze kunnen concurreren met de pinguïn. Ook hilarische dieren!

Die mees suidwestelike punt van die vasteland van Afrika

(bekijk DIT FILMPJE)

Dit voelt toch wel speciaal aan om aan ‘die Kaap van Goeie Hoop’ te staan. Dat is toch zo een van de plaatsen waar je uren naar staart op je wereldbol?! Dit punt wordt ten onrechte beschouwd als een overgang tussen de Indische Oceaan en de Atlantische Oceaan. Het zuidelijkste punt van Afrika is Kaap Agulhas, ongeveer 200 km oostelijker.

De eerste Europeaan die deze kaap voorbij voer, was de Portugees Bartolomeus Diaz in 1488. In die tijd waren diverse Portugese expedities uitgezonden om de kust van Afrika steeds verder naar het zuiden te verkennen, en vervolgens weer thuis te komen. Diaz had op een van deze expedities dan uiteindelijk de zuidkust van Afrika bereikt. Het verhaal gaat dat hij de kaap aanvankelijk Cabo das Tormentas (Kaap der stormen) had genoemd, maar dat Johan II van Portugal de naam veranderde in Cabo da Bõa Esperança (Kaap van de Goede Hoop), omdat deze ontdekking de zeeroute naar Indië een eind dichterbij bracht.

We wandelen de berg op richting Cape Point waar de vuurtoren staat. Onderweg prachtig zicht op Dias Beach.

Prachtige vergezichten en een enorme verscheidenheid aan fauna & flora. Heel wat hagedissen die rustig zonnebaden, heel wat dassies (deze dieren lijken net marmotten) en prachtige bloemen, waaronder heel wat endemische soorten! Hier meer info.

Net als op onze school staan er in Cape Point wegwijzers in alle richtingen… Paris 9294 km, Berlin 9575 km… nu pas besef ik hoe ver ik van huis weg ben.

Terug in het hotel

Even bekomen aan het zwembad. En dan alle expeditiekledij verzamelen. Morgenochtend briefing @ ALCI. Daar laten we al onze bagage achter. Komende dagen moeten we het enkel stellen met de handbagage. Hopelijk laat de vlucht naar Antarctica dus niet op zich wachten…

Iedereen op post

Alle 21 teamleden verzamelen voor een ‘laatste avondmaal’ in Kaapstad. Een Belg, een Duitser en een Japanner … het zou de start kunnen zijn van een mop, maar het zijn mijn tafelgenoten. Waardoor het gesprek al snel een internationaal karakter krijgt. De Japanse onderzoekers getuigen over de aardbeving/tsunami/kernramp in Fukushima. Joachim getuigt daarentegen over de gebeurtenissen van afgelopen zomer in Noorwegen. Hij werkt immers reeds enkele jaren als professor geologie in het regenachtige Bergen in Noorwegen. Later heb ik het met Régis, de ingenieur die instaat voor de elektriciteitsvoorziening in de poolbasis, over het onveiligheidsgevoel in Zuid-Afrika en over de apartheid die amper 15 tot 20 jaar ‘officieel’ een halt werd toegeroepen… Met deze interessante gesprekken kan ik gemakkelijk 3 blogposts vullen…

Bekijk HIER en OOK HIER enkele interessante artikels en reportages over ‘apartheid’:

Maandag 19 december

Normaal stijgt vandaag ons vliegtuig op. Maar zoals verteld, moeten we een dag wachten door de extreme storm die voor een sneeuwophoping van 3 tot 4 meter zorgde en de landingsbaan onbruikbaar maakt. Momenteel worden alle middelen ingezet om de landingsbaan vrij te maken.

De briefing ging wel door. Eerst bezorgen we al onze pakken bij ALCI (Antarctic Logistics Centre International). De verantwoordelijke overlaadt ons met interessante weetjes. Ik heb vooral onthouden dat we nog 4200 km voor de boeg hebben, dat er 72 mensen in de Iluysin gaan meevliegen en dat we zelfs een lichte crash niet zouden overleven omdat er zich achter de passagiers 20 ton materiaal bevindt... Ze waarschuwen alvast voor het temperatuursverschil tussen Kaapstad en Novolazarevskaya. Spannend.  Antarctica, here we come!

Bedankt voor de verschillende mails en reacties op www.ahaproject.be en via www.facebook.com/ahaproject ! Blij te merken dat er zoveel mensen de avonturen volgen.

Blijf het AHA-project mee uitdragen, dat is de beste manier om zoveel mogelijk mensen te bereiken!

‘Ave Maria’ en ‘Jingle Bells’ knallen door de luidsprekers van het hotel en herinneren me eraan dat het binnenkort kerstdag is. Moeilijk te geloven bij 27 graden Celcius.

Warme kerstgroeten,

Koen

Bij het posten van de blog krijg ik net te horen dat de vlucht nog een dag wordt uitgesteld ;(

Dat betekent dat we tot woensdagavond in Kaapstad moeten blijven, in standby modus… Ook het schip dat op 25 december moet aankomen aan Crown Bay zit volledig in het ijs ingesloten. Laat ons hopen dat de situatie snel verbetert…

Bekijk HIER de beelden van de storm aan het Princess Elisabeth Station.

Om de moed erin te houden, nog enkele grappige woorden die hier worden gebruikt in het Zuid-Afrikaans:

Lees meer ...

Het avontuur is begonnen!!! - BLOGPOST 1

Jawel! Hoog tijd voor het eerste BLOG-bericht! Ik stond afgelopen maanden meermaals op het punt een BLOG te schrijven, maar er waren telkens nog zoveel zaken te regelen en mails te beantwoorden… Maar vanaf nu hou ik jullie graag op de hoogte over de AHA-expeditie!

En ik denk dat het een erg boeiende blog gaat worden, want wat ik hier beleef is eigenlijk onbeschrijflijk. Waanzinnig veel indrukken, veel ontmoetingen, geweldige verhalen, interessante mensen … Het wordt een heel grote uitdaging om dit te verwerken in deze blog en moeilijk om te selecteren wat ik jullie zal vertellen.

(tussen de tekst staan er twee slideshows, scroll dus verder om tot het einde te kunnen lezen).

Laten we beginnen bij het begin.

Donderdag 15 december, om 9u 30 paraat in Zaventem voor de laatste interviews. Opnieuw geschrokken van de persbelangstelling (klik hier voor een overzicht, alle blauwe woorden zijn trouwens weblinks) . Erg fijn te zien dat ons AHA-project wordt opgepikt door zowel radio, tv alsook de geschreven pers.

12u35, afscheid nemen… en samen met Johan Berte het vliegtuig op. Met een tussenstop in Londen, zullen we verder vliegen naar Kaapstad. Johan is een erg fijn gezelschap, zelfs een eer om met hem te reizen. Hij is immers de projectmanager van het Princess Elisabeth-station. Ging afgelopen negen jaren naar Antarctica en is verantwoordelijk voor de bouw/design van het station.  Het spreekt voor zich dat hij heel wat te vertellen heeft.

Hij herdefinieert het begrip ‘stress’, als ik merk met welke deadlines hij moet omgaan en hoeveel zaken hij simultaan onder controle moet hebben… dan verdwijnen de zaken waar wij (op school, thuis,…) ons druk over maken in het niets. Johan werkte heel lang voor de ruimtevaart en dus hebben we het onderweg naar Antarctica over reizen naar de maan en Mars ;-)

Te weten dat je naar een continent gaat waar er geen auto’s, winkels, luxegoederen … zijn, staat in schril contrast met alle producten/gadgets in de waanzinnig grote luchthaven van Londen Heathrow. Op de tonen van Bon Iver vliegen we opnieuw boven België richting Afrika. Ik heb ‘vliegen’ altijd een speciale manier van reizen gevonden, enkele uren stilzitten om daarna in een geheel andere sfeer terecht te komen. Als je weet welke mooie landen we allemaal overvliegen, of welke woelige gebieden (Libië, …)

Een vorig avontuur in Afrika beleefde ik enkele jaren geleden in Burundi, Rwanda en Congo. Dit in de vorm van een inleefreis met de scouts ter plaatse (hier het beeldverslag). Deze inleefreis maakte heel wat indruk op me, gezien de soms erbarmelijke omstandigheden waarin mensen dienen te leven. Benieuwd naar de ervaringen in Kaapstad…

Bekijk hier enkele sfeerbeelden (TIP: je kan de fotoshow uitvergroten, klik rechtsonder in de fotoshow. De foto's komen dan veel beter tot hun recht!)

(kan je de slideshow niet zien, download dan HIER gratis Flash-player)

Vrijdag 16 december  – Kaapstad

7u 05, net geland. The sun is shining! Net een vlucht van meer dan 10 uren achter de rug. Weinig geslapen, maar wel 2 films gezien (vertel dit niet aan mijn vriendin, want afgelopen maanden viel ik  door de vermoeidheid telkens na 5 minuten in slaap wanneer ze voorstelde samen een film te bekijken. Bijzonder romantisch, inderdaad). Michel wacht ons op aan de luchthaven. Hij woont en werkt in Kaapstad voor de International Polar Foundation.

Net naast de luchthaven toch heel wat townships (sloppenwijken) te zien. Michel vertelt dat deze 50 jaar geleden gecreëerd werden in de politieke sfeer van toen.  Maar -in tegenstelling tot in vele andere landen- verbetert de situatie er. De meeste mensen hebben wel  degelijk toegang tot elektriciteit. Michel dropt ons in Hotel Commodore, vlakbij The Waterfront. Op reis slaap ik meestal in een tent (bij voorkeur ‘into the wild’) of in een jeugdherberg maar hier beland ik plots in een hotel met 4 sterren. Toch even wennen. Misschien is dit ter compensatie van de koude nachten in de tent die ons te wachten staan tijdens de expeditie?

Even bekomen in de hotelkamer en dan de taxi inspringen richting de Tafelberg (= 1086 m boven zeeniveau). Levensgevaarlijk om hier de weg over te steken, half slaperig en nog niet aan het beseffen dat de auto’s hier net als in Groot-Brittannië aan de ‘verkeerde’ kant rijden. In Londen waarschuwen ze toeristen ‘LOOK RIGHT’, maar hier duidelijk niet. Gehuld in korte broek loop ik een uitloper van de Tafelberg op, de Lion’s Head. Ilire, Greg en David zijn immers eerder vertrokken en ik hoop ze te ontmoeten op de top van de Lion’s Head. Op weg naar de top, via een pad voorzien van kabels om naar boven te klauteren, heb ik een prachtig zicht op Kaapstad, de Tafelberg en Robbeneiland. Robbeneiland is berucht aangezien het ruim 400 jaar werd gebruikt voor gevangenen en bannelingen. Het water rond het eiland is ijskoud gezien de koude golfstroom die hier voorbijkomt. Ook zwemmen er talloze witte haaien in de zee.

Slechts drie ontsnapte gevangenen die naar de kust probeerden te zwemmen hebben hun vlucht dan ook overleefd. Van 1836 tot 1931 was Robbeneiland een leprakolonie. In 1959 werd het eiland ingericht als extra-beveiligde gevangenis van het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime. Robbeneiland is wereldwijd bekend geworden door de gevangenschap van Nelson Mandela en andere anti-apartheidsstrijders op het eiland. Er was een kalkmijn op het eiland waar de gevangenen kalksteen moesten winnen. Door het felle verblindende licht en het fijne stof in de witte kalkmijn raakten de ogen van Mandela beschadigd. Tijdens het werk in de kalkmijn konden de gevangenen soms wel met elkaar praten, hoewel ze het van de bewakers niet over politiek mochten hebben.

Op de top ontmoet ik de 3 expeditieleden, die hier reeds enkele dagen zijn. Het gaat om 3 Walen, ze hebben respectievelijk Albanese, Engelse en Italiaanse roots. Dat belooft, een kok met Italiaanse roots! Op weg naar de top besef ik ten volle wat voor gelukzak ik ben om dit te kunnen meemaken. Na maanden van voorbereiding en soms negeren van nachtrust, voelt deze lastige klim als een bevrijding!

Vanaf de top keren we te voet terug richting het hotel, een ideale verkenning van Kaapstad. Opnieuw een rollercoaster van indrukken. Blijkt dat het centrum (hier de 'Stadskom' genoemd) van Kaapstad erg Westers oogt, met heel wat dure wagens, bewaakte huizen en grote supermarkten. Veel toeristen bovendien, aangezien het hier zomer is.

Kaapstad is samen met Pretoria en Bloemfontein één van de hoofdsteden van Zuid-Afrika en is het wetgevend centrum van Zuid-Afrika. De stad, gelegen in de zuidwestelijkste punt van Zuid-Afrika, was oorspronkelijk een verversingspost voor Nederlandse schepen die op weg waren naar Oost-Afrika, Indië of het Verre Oosten. Het was daarnaast een van de eerste permanente Europese nederzettingen ten zuiden van de Sahara.

Op het einde van onze tocht, even halt gehouden in ‘Den Anker’. Onze directrice heeft gelijk, een heel gezellig café aan de haven waar ze heel wat Belgische bieren serveren. Ondertussen wordt het weer pijnlijk duidelijk dat de zon niet mijn beste vriend is… Vrienden zullen even lachen als ze dit lezen, jawel: stevig verbrande kuiten! Aangezien ik in alle haast de taxi ben ingesprongen, ben ik natuurlijk zonnecrème vergeten. Ik heb immers niet de gewoonte om in het midden van december zonnecrème mee te nemen als ik op stap ga. Mijn nek en bovenarmen zijn ook volledig roodgekleurd. Dit belooft niet veel goeds.  Effectief, enkele uren later voelt het reeds erg pijnlijk aan… Misschien is dit als straf omdat jullie blijkbaar erg koude temperaturen hebben daar in België?

Johan had enkele vergaderingen vandaag aangezien ze in de toekomst veel meer met Zuid-Afrikaanse bedrijven willen samenwerken om o.a. transportkosten te drukken. Ook Gigi, de vrouw van Alain Hubert, woonde de meetings bij. Zij regelt alle praktische zaken van de expeditie en is de manager in de poolbasis, een heuse opdracht! Samen met Gigi, David en Johan gaan we eten in The Waterfront. Heel gezellige terrasjes, veel volk en een uitgelaten sfeer daar. Lange interessante gesprekken over de vorige expedities, over de toekomst van de poolbasis… voornamelijk in het Engels en Frans. De soms hilarische anekdotes doen vermoeden dat er een heel speciale periode te wachten staat… ’s Nachts komen de Duitse helikopterpiloten aan in het hotel, zij zijn juist terug van een missie in Marokko en gaan ons vergezellen in het Princess Elisabeth-station.

Ondertussen blijkt dat onze vlucht naar de Russische basis Novolazarevskaya op Antarctica met minstens één dag is uitgesteld. Blijkbaar heeft een krachtige storm daar lelijk huisgehouden. De satelliet is in de storm gesneuveld, dus het wordt moeilijker om contact te hebben. Moeilijk te geloven dat we naar een ijskoud, stormachtig gebied gaan als je hier aan het zwembad zit…

Straks komen de laatste expeditieleden vanuit België aan en beginnen de laatste voorbereidingen voor de transit naar Antarctica. Intussen blijken deze dagen voor de meeste expeditieleden een welkome rustperiode tussen een hectische voorbereiding en een enkele intensieve weken in de koude! En ik kan dat alleen maar beamen.

Blijkt dat ik na 2 dagen reeds een boek kan schrijven vol getuigenissen, anekdotes, indrukken…

Ik had grote verwachtingen van de expeditie en voel nu al dat deze zeker zullen ingelost worden aangezien ik besef dat ik de eer en het genoegen heb om tussen topwetenschappers en –ingenieurs mee te werken aan de expeditie. Ik ben zeer dankbaar voor deze kans en zal ze ten volle benutten om zoveel mogelijk mensen te bereiken met ons AHA-project.

Via deze weg wil ik jullie nog eens uitdrukkelijk BEDANKEN. Iedereen die reeds meewerkte aan het AHA-project, van leerlingen, leerkrachten, 6 LWE, directie, IPF tot ouders, sympathisanten, scholen en verenigingen! Het is ongelooflijk wat er reeds voor de start van de eigenlijke expeditie werd verwezenlijkt door alle krachten te bundelen. Dat belooft het beste voor de toekomst!

Draag het project gerust mee uit! Informeer  vrienden, collega’s, familie … zodat we aan zoveel mogelijk mensen kunnen vertellen wat voor waardevol onderzoek er aan de andere kant van de wereld gebeurt.

www.facebook.com/ahaproject  --> word gerust vriend van de pagina om de laatste updates te lezen.

www.twitter.com/ahapolarquest

www.skype.com: AHA-project

Laat van jullie horen! Twijfel niet om vragen te stellen, om te laten weten hoe het daar gaat in België, … Dit kan via onderstaande knop: REACTIE TOEVOEGEN! Ik kijk ernaar uit om ook jullie belevenissen te lezen.

Roodgloeiende zonverbrande groeten

Koen

Last but not least:  aan alle leerlingen: geef er een ongelooflijke lap op bij het studeren! De kerstvakantie is in zicht, haal dus nog eens alles uit de kast om te knallen tijdens de laatste examens! Succes!

Vertrek naar Antarctica haalt krant, tv én radio! Bekijk hier het overzicht.

Donderdag 15 december 2011 - VTM-nieuws 19u:

Hier vind je ook de interviews @ Radio 1, Radio 2, De Standaard, Het Nieuwsblad, AVS,...

Lees meer ...

Officieel persbericht over het vertrek van de AHA-expeditie!

LEERKRACHT NAAR HET PRINCESS ELISABETH- STATION OP ANTARCTICA

Lees bij voorkeur het persbericht VIA DEZE LINK. 

Het is zover! Op 15 december 2011 vertrekt Koen Meirlaen, leerkracht aardrijkskunde in Leiepoort Deinze campus Sint-Hendrik, naar Antarctica. Na een commerciële vlucht van Zaventem naar Kaapstad (Zuid- Afrika), zal hij de Antarctische logistiek ontdekken aan boord van een Ilyushin, die hem naar de Russische basis Novolazarevskaya op Antarctica zal brengen. Met een laatste vlucht, voorzien op 20 december, zal hij uiteindelijk het Princess Elisabeth-station (PEA) bereiken, waar hij in totaal 9 weken zal verblijven.

Het verhaal begon vorig schooljaar met Polar Quest, een educatief project van de International Polar Foundation (IPF), gesteund door het actieplan van de Vlaamse Overheid “Wetenschap maakt knap”. Samen met zijn leerlingen van het toenmalige 5de Latijn-Wetenschappen maakte Koen Meirlaen een filmpje en schreef hij het educatief project ‘AHA’ uit, waarmee hij uiteindelijk deze prestigieuze en originele wedstrijd won.

Met AHA!, willen Koen Meirlaen en zijn leerlingen jongeren sensibiliseren om de opwarming van de aarde een halt toe te roepen. De berichtgeving over de klimaatproblematiek is overwegend negatief, menen ze, en bij veel mensen treedt er een zekere gewenning op. Om dit tegen te gaan, willen de leerlingen op een positieve en inspirerende manier mensen aanzetten tot actie.

AHA staat voor Attention, Holistic en Action. Dit zijn drie sleutelwoorden die staan voor de drie fases in het project. Met het Attention-luik was het de bedoeling om het publiek te informeren en uit te dagen. Het Holistic-luik gaat nu van start en is de onderzoeksfase van het project. Koen zal in PEA meewerken aan de verschillende wetenschappelijk onderzoeken die er dit BELARE seizoen zullen plaatsvinden, en deze vertalen naar een schoolse context. Daarnaast zullen de leerlingen zelf ook onderzoek doen a.d.h.v. de data aangeleverd door de wetenschappers. De ganse school wordt hierin betrokken.

Eens de expeditie voorbij is brengt Koen op 28 en 29 februari uitgebreid verslag over zijn expeditie op Antarctica en lichten de leerlingen de resultaten van hun onderzoeken, die ze ondertussen in Deinze uitvoerden, toe. Door de wetenschappelijke activiteiten van het verre PEA-station in Antarctica dichterbij huis te brengen, hoopt dit gedreven schoolteam zo veel mogelijk mensen rondom hen aan te zetten tot actie, de laatste fase van hun project.

Nota aan de journalist(e)

Gedurende de hele expeditie zullen er nieuwsberichten en fotogalerijen gepubliceerd worden op de website van Princess Elisabeth-station, www.antarcticstation.org, en op de educatieve website van de IPF, www.educapoles.org.

De wetenschappelijke projecten waaraan Koen Meirlaen zal kunnen meewerken zijn de volgende:

Lees meer ...

Wat een fijn afscheidsfeestje! Bedankt!!

Zaterdagavond 10 december. Feestzaal Cocteau was mooi gevuld met heel veel fijne mensen.

Een zalig afscheidsfeestje! Een ideaal moment om afscheid te nemen van vrienden, collega's, leerlingen, familie ...

Hopelijk moet ik binnenkort geen afscheid nemen van vingers of tenen...

Ik was van plan alle attenties mee te nemen naar Antarctica. Maar dat blijkt nu onmogelijk. Ongelooflijk hard bedankt voor alle leuke cadeaus/kaartjes/survival-attributen ... Uiteraard was dat helemaal niet nodig! 

Hier kan je 'de speech' van de leerkrachten van campus Sint-Hendrik lezen:

Laten we beginnen met wat we al weten: Koen heeft lef!

Alles begon vorig jaar met een wedstrijd van de IPF.
Samen met de leerlingen van 5LWE
verzon hij een toekomstig journaal op TV.
De eerste ronde geraakten ze op 1 been door en 
dan bereidden ze een heuse presentatie voor.
En ook die viel bij de jury in de smaak: 
De AHA-campagne schoot voor 't eerst raak!
Inhoud syndiceren